Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια!

Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια...
Από την αρχή ενός ταξιδιού.. της αρχής μιας καινούργιας διαδρομής όπου χαραγμένος είναι ο δρόμος από τις απάτητες μα γεμάτες με προσμονή επιθυμίες μας για ένα αύριο όπου δε θα είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια του σήμερα.
Ένα σήμερα που με κόπο φτιάξαμε.
Ένα σήμερα που δεν είναι τέλειο.
Μα ξέρεις κάτι; Εμένα μου αρέσει με τις ατέλειες του. Γιατί αυτές τις ατέλειες ερωτεύτηκα και αγάπησα.
Κάθε μέρα και πιο πολύ.
Μένω εδώ για το σήμερα.
Την κάθε στιγμή που αποτελεί κάθε εκατοστό αυτού του δρόμου.
Μα δε σου κρύβω πως, που και που τρομάζω και κουλουριάζω σα φοβισμένο μικρό παιδί.
Εκείνες τις φορές που με αφήνεις μόνη.
"Για λίγο" λες.
Να ξερες πόσο φοβάμαι αυτό το "λίγο" σου μη γίνει το "πολύ" μου.
Κι έτσι κουλουριασμένη κοιτώ απέναντι μου το ρολόι που χωρίς δισταγμό μετράει τα λεπτά και τα μετατρέπει σε ώρες.
Κι έτσι μηχανικά αντιγράφω την κίνηση του και μετράω κι εγώ.
Μα όταν έρχεσαι εκείνο συνεχίζει και εγώ σταματώ. Γιατί για μένα όλα σταματούν όταν σε βλέπω και ο χρόνος αποκτά άλλη σημασία. Εκείνης που καταγράφει κάθε στιγμή και στο συνολό τους περιγράφουν σε σελίδες το βίβλιο των αναμνήσεων μας.
Αυτό είναι το σήμερα μας.
Που όπως προείπα το αγαπώ με τις ατέλειες του.
Μα για να γίνει το αύριο όπως το σήμερα ένα θέλω ως δεδομένο.
Εσένα.
Μείνε και υποσχέσου μου πως θα προσπαθήσουμε για αυτό!

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Πάλι απ' την αρχή


Κι ήρθε κι απόψε η νύχτα...
Να στοιχειώσει το μυαλό, να παγώσει το χρόνο.
Κι εκείνοι, οι αναθεματισμένοι δείκτες του ρολογιού δε γυρνούν.
Λες κι ο χρόνος έχει συνωμοτεί με την καρδιά να ζω την κάθε στιγμή απ' την αρχή.
Κάθε βράδυ απ' την αρχή...
Κι ξέρεις: σημασία δεν έχει πόσο διαρκεί αυτό το ταξίδι,
αλλά πόσο μεγάλη ανάγκη έχω να το ξαναζήσω.
Λες και όλη μέρα περιμένω το βράδυ για μια ακόμη διαδρομή.
Να έρθεις...
Σαν άγνωστος πάλι απ'την αρχή, να φτερουγίσει η καρδιά μου στο πρώτο μας βλέμμα.
Κι το πρώτο μου σκίρτημα και πάλι ν' αρχίσει.
Να ξαναζήσω απ' την αρχή όλα αυτά που με κόπο προσπάθησα να φτιάξω.
ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ...
Μια ευτυχία μα συνάμα μια ικανοποίηση πως δεν είμαι περαστική από δω.
Ήρθα για να αγαπήσω και να αγαπηθώ.
Κι αν κάποιοι δεν καταλάβουν, δε πειράζει.
Ίσως δεν ξέρουν. Μη τους κρίνεις.
Μα τούτο προσπάθησε:
Κάθε στιγμή να ζεις!
Γιατί ο χρόνος όπως παγώνει, έτσι κυλάει και δε γυρίζει πίσω.
Ότι γράφει δε ξεγράφει.
Κι είναι τόσο ωραίο να μοιράζεσαι γράμματα,
λέξεις που εκφράζουν συναισθήματα.
Αν τούτο καταφέρεις, ευτυχισμένος θα 'σαι.
Γιατί έχεις μια παρακαταθήκη όμορφων στιγμών που με κόπο έφτιαξες...
Κι όταν τα βλέμματα μας συναντιούνται, θα τις ξαναζείς και πάλι απ' την αρχή.
Ανοίγω τα μάτια μου και έχουν περάσει 5 λεπτά μονάχα.
Φαίνεται πως ο χρόνος αποφάσισε να μου δώσει πίστωση για όλα αυτά που θέλω να ζήσω.
Κι είναι τόσα πολλά...
Μονάχα μείνε...
Μείνε να τα ξαναζήσουμε και κάθε βλέμμα και ένα ταξίδι.
Κι πάλι απ' την αρχή..
Στον Τ......


Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Προσθέτοντας "ΜΗ" και "ΔΕΝ" (όλα άλλαζουν)

Ήρθες κι απόψε...
Ακάλεστος επισκέπτης στο μυαλό μου, μένεις εκεί για ώρες, μπερδεύεις παρόν με παρελθόν, κι όσο για το μέλλον, αβέβαιο πλέον.
Σου λέω "ΦΤΑΝΕΙ", μα είσαι ένας εγωιστής, που γέμισε το "πριν" και ήρθε ξανά για να γεμίσει το "τώρα" μου.
Σε λέω "ΦΥΓΕ", μα εσύ το χέρι μου απλώνεις και αποπλανείς τις αισθήσεις κάνοντας το κορμί μου να σου λέει "Έλα".
Σου λέω "ΠΟΝΑΩ", μα το φιλί σου επουλούνει τις πληγές που εσύ ο ίδιος δημιούργησες στο σώμα μου.
Σου λέω "ΣΕ ΜΙΣΩ" μα εσύ διαβάζεις στα χείλη μου "Σε θέλω".
Σου λέω "ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ", μα μέσα μου ξέρω πως ήταν απλά μια παρτίδα κι όχι το τελικό αποτέλεσμα.
Σου λέω "ΜΙΛΑ", μα εσύ σωπάς, στα μάτια με κοιτάς δίνοντας μου λέξεις για αποκρυπτογράφηση.
Δε μπορώ άλλο να αντιστέκομαι...
Αφήνομαι για το υπόλοιπο της νύχτας...
Και πριν ξημερώσει προσθέτω σ' όλα ένα "ΜΗ" ή ένα "ΔΕΝ".
Δε φτάνει, μη φύγεις, δε πονάω πια,
δε σε μισώ άλλο, δε σε νίκησα, μη μιλάς! ΣΩΠΑ!

 

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Εδώ ξανά...

Κι είμαι εδώ ξανά, στα ίδια μέρη, στα ίδια σοκάκια κι ενώ όλα μοιάζουν ίδια, κάτι έχει αλλάξει...
Είμαι εγώ που έχω αλλάξει ... και φταις εσύ γι' αυτό.
Κατάφερες να αλλάξεις τα συναισθήματα μου για σένα.
Ο έρωτας έγινε πόνος, αγανάκτηση, θυμός, απάθεια.
Βρίσκομαι εδώ από επιλογή, πονάω από επιλογή...
Όταν η καρδιά πονάει, δυναμώνει...
Μόνο τότε μπορεί και γιατρεύει τις πληγές της. Μα για να το κάνει πρέπει να φτάσει στο τέλος.
Γι' αυτό είμαι εδώ...
Για να φτάσω στο τέλος και θα με βοηθήσεις εσύ σ' αυτό δίχως να το ξέρεις. Είμαι εδώ για να σε δω από ψηλά και να συνειδητοποιήσω πόσο "μικρός" είσαι. Κι είσαι μικρός γιατί ποτέ σου δε κατάλαβες και δε στο ζητώ ούτε τώρα γιατί ξέρω πως δε μπορείς.
Γενναίοι είναι όσοι μπορούν να νιώθουν και ας πονάνε κι εσύ είσαι ένας δειλός...
Όμως αρκετά, κουράστηκα, έφτασε η ώρα να φύγω...
Δεν κοιτώ πίσω γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει, μόνο συντρίμμια και στάχτη.
Τώρα μόνο μπροστά, στο σήμερα και στο δικό μου αύριο!

(Εμπνευσμένο από την εμπειρία μιας φίλης μου,
κι αφιερωμένο σε εκείνη!)

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Χαράζοντας το μέλλον...

Απόψε βρέχει, και ο ήχος της βροχής είναι τόσο έντονος, ζωντανός που με παρακινεί να βγω και να χορέψω. Αυτό είναι το τραγούδι μου, όπου συνθέτης είναι τ' αστέρια και μαέστρος το φεγγάρι.
Βρέχει, κι οι στάλες ακολουθούν το ρυθμό μου, ένα ρυθμό ακανόνιστο όπως η ζωή μου και ανεξέλεγκτο όπως τα όνειρά μου.
Ο χρόνος κυλάει όπως κυλάει το ρυάκι που σχηματίστηκε σε μια γωνιά του δρόμου. Κι όπως κυλάει παρασέρνει μνήμες, μνήμες μπερδεμένες που τώρα έχουν γίνει ένα. Άθελα μου τις μετρώ μα κάθε φορά προσθέτω επιπλέον μία κι έτσι χάνω το μέτρημα. Ζαλίζομαι, μα μέσα μου κάτι επιμένει να χορεύει και έτσι συνεχίζω. Τα χέρια μου μπλεγμένα σχηματίζουν μια αγκαλιά, μια αγκαλιά που είναι ικανή να με ζεστάνει. Συνεχίζω κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό μου τραγουδώντας το αγαπημένο μου κομμάτι. Σήμερα ο πρωταγωνιστής των σκέψεων μου, είμαι εγώ, μόνο εγώ. Απόψε χαράζω το μέλλον μέσα από τα όνειρα μου, απόψε σχηματίζω κάτι όμορφο.
Κι ο χρόνος κυλάει και εγώ χορεύοντας διασχίζω δρόμους. Αναρωτιέμαι τι κι αν η καρδιά έκανε κάποτε μια λάθος κίνηση, τι κι αν το στόμα είπε κάποιες λάθος φράσεις; Δεν υπάρχει επιστροφή, κανένας δρόμος δεν οδηγεί πίσω.
Η βροχή σταμάτησε και εγώ μένω ακίνητη, αμετάβλητη στη θέση μου. Αρχίζει να χαράζει... Νιώθω τον ήλιο όλο δικό μου, να με ζεσταίνει με τις ηλιαχτίδες του και με φωτίζει με τη λάμψη του.
Αυτή η καινούργια μέρα είναι δική μου. 
Σήμερα δε θα θυμηθώ. 
Σήμερα θα ζήσω!!!

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Μια αλλιώτικη καληνύχτα...!!

Σήμερα, είναι από εκείνα τα βράδια που ξαπλώνω για να κοιμηθώ και το κορμί μου κουλουριάζεται, ασυναίσθητα, θέλοντας να δείξει πως περιμένει την αγκαλιά σου. Κοιτάζω το ρολόι και μετρώ τα λεπτά για να αποπλανήσω το μυαλό μου από τη θύμηση σου, μα κάθε χτύπος του και μια στιγμή μας, από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη. Καθώς οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, εγώ κουλουριάζομαι όλο και πιο πολύ γιατί πονάω. Αυτό που θέλω, τώρα είναι μια αγκαλιά γι΄αυτό σου δίνω χώρο, μα όσο περνάει ο καιρός μου παίρνεις όλο και περισσότερο. Δε θα σε συγχωρέσω και ξέρεις γιατί; Γιατί, στο 'χα πει. Στο 'χα πει πως στην αγκαλιά σου νιώθω ευάλωτη, αδύναμη να προστατέψω τον ίδιο μου τον εαυτό. Και τώρα που σε χρειάζομαι, εσύ δεν είσαι εδώ και εγώ ανίκανη να προστατέψω το μυαλό και το σώμα, ψάχνω διέξοδο για να ξεγλιστρήσω από εσένα. Όμως, σε κάθε προσπάθεια σε έχω αντιμέτωπο να μου θυμίζεις το χτες. Θυμάμαι, τα χέρια σου περιτρυγυρισμένα γύρω από τη μέση μου, την ώρα που τα βλέφαρά μου έκλειναν, λέγοντας σου έτσι μια όμορφη καληνύχτα. Θυμάμαι, επίσης, πως τα χέρια σου έμεναν εκεί, αμετάβλητα μέχρι τα χείλη μου να σε φιλήσουν και να σου πουν την πρώτη καλημέρα.
Και κάπου εκεί, χαμένη στις φωτογραφίες του μυαλού, ο ήχος των δεικτών με επαναφέρει για ακόμη μία φορά στην πραγματικότητα. Κοιτάζω το ρολόι και έχουν περάσει μόνο λίγα λεπτά. Κάθε φορά που κάνω αυτό το ταξίδι στο χτες, διαρκεί πιο λίγο. Φαίνεται πως θέλω να ξεχάσω, να μη θυμάμαι. Με άφησες μόνη, αδύναμη, μα θα βρω το κουράγιο να σηκωθώ και να προστατέψω τον εαυτό μου καλύτερα από πριν.
Είναι πλέον αργά κι εγώ κουρασμένη. Το κορμί μου αρχίζει, ασυναίσθητα όπως στην αρχή, να βρίσκει μία θέση που το προετοιμάζει να δεχτεί την καινούργια μέρα.
Προς το παρόν, όμως, θέλω απλά να κοιμηθώ. Καληνύχτα...!

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Μείνε το βράδυ και φεύγεις τη μέρα...!

Μείνε, αν μπορείς μείνε..
Μείνε, τουλάχιστον μέσα στα όνειρα μου για να αποκοιμηθώ μέχρι το ξημέρωμα.
Μέχρι η ανατολή κι ο ήλιος να διεισδύσουν από τη χαραμάδα ενός παραθύρου και μου αποδείξουν πως όλα είναι μια ψευδαίσθηση...
Μείνε αν μπορείς να μείνεις,
Μείνε τουλάχιστον στη σκέψη μου, στην πρώτη καλημέρα μου.

Μη φύγεις, αν μπορείς μη φύγεις...
Εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους.
Είσαι από αυτούς που προσπαθούν σε δύσκολους καιρούς να αποδείξουν πως υπάρχουν πρίγκιπες.
Μη φύγεις τώρα που μου 'μαθες πως το να είσαι ευάλωτη σε κάποιον μπορεί να είναι ότι πιο όμορφο αφού το κορμί σου πλάθεται με το δικό του.
Μη φύγεις τώρα που μου έδειξες πως να πιάνω τα αστέρια μέσα από το χέρι σου...

Έλα, αν μπορείς έλα.
Σε χρειάζομαι τώρα και φεύγεις μετά...
Σε χρειάζομαι, τώρα που ο καθρέπτης συνήθισε να αντικατοπτρίζει κάθε φορά που το κοιτώ δύο είδωλα.
Έλα, τώρα που οι παραισθήσεις μου δίνουν λίγο χώρο να ζω τη καθημερινότητα μου.
Πριν χαθώ στο φαύλο κύκλο ενός ονείρου..

ΜΕΙΝΕ ΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ ΤΗ ΜΕΡΑ...!!